Tek inanani olan bir tanriya taptim

[recepyalman]

Tek inanani olan bir tanriya taptim


Bir kutu uyku ilaci
Ve saatlerden pasta yaptim sen yokken
Evrim teorisine inandim
Bir cocuk bana sarki söyledi
Faili mechul bir sevismede ,
Tenimdeki parmak izleri tek kanit.
Oldürmedi beni
Sallanip durdum araflarda
bana tokat atana cevirmedim öbür yanagimi
Kimseye de vurmadim ama.
Kalbimi kirdim
Kalbimden bir maske yaptım
Sokaklarda o maskeyi taktim
Tek inanani olan bir tanriya taptim

senden sonra kan var bütün kelimelerin altında.
acının kokusunu ilk kez duyuyorum,
yokluğun tenimi yakıyor.
düşümde sen,
parmaklarınla dokunurken saçlarıma,
adını fısıldıyor ellerim.
karanlıktan tiz bir sur borusu duyuluyor,
gözlerim faltaşı sana bakıyor.
bu gece nerdeysen sen,
mabedim orası benim.
gidişin,
mahşerin diğer adı,
varlığın,
saklı bir kentin tınısı.

gel

etme
dönme sırtını
saklanma sokak ışıklarının altında
bak
yeniden doğum veriyor kediler
kokuyor yeniden toprak kış sonrası
bir klarnet sesi var arnavut kaldırımlı
sokakta
güneş tepede
gölgeler kısa
düşler her zamankinden daha uzun
kapama gözlerini
aç kulaklarını
çocuklar adını söylemeye çalışıyor
yürümeye çalışırken düşüyorlar
onların dizleri
benim içim
kabuk bağladı sensiz
bilirim
seversin yalnızlığı
herşeyden çok
hüzün de yakışır ellerine
ki onlar dört mevsim soğuklar
ellerim olmadan
bir kristal gibisin şimdi
gençliğinin sonunda
seni ilk gördüğüm kadar
güzelsin
hala benim değilsin
hala yıldızlar kadar uzaksın
söylenmemiş şarkı kadar
güzelsin
gece kadar nerdesin
dur
saklanma artık
bak
her gün ölüyoruz biraz daha
bensiz
sensiz
aşksız
yalnızız sen olmadan
gel
koşarak gel artık
öyle bir gel ki hem
kalbim dursun
kalemim yazmaz olsun
aç kollarını
bak burdayım işte
bıraktığın yerde
geçmiş kadar çocuk
anne kadar seven
bekletme
duy artık sesimi
gel.

sanki

sanki yokmuşum, aslında yaşanılanların hiçbiri yaşanmamış ve ben aslında bahsi geçen zaman dilimlerinde orada değilmişim.
sanki hiç sevmemişim, sanki hiç sevilmemişim, hafızam kayıt yeteneği olmayan bir kaset çalarmış, hayat çalarmış, ben dinlermişim, hayat zamanımdan çalarmış, ben yaşlanırmışım.
doğru dediklerinin hepsi yanlışmış sanki, oyunların hepsinde aslında hile varmış ve ben yıllarca farkedememişim, kazandığımı sanarken kaybetmişim, kaybettiğimi sanarken kazanmışım. sanki henüz kazanmak ve kaybetmek denen iki kelimenin anlamını bile öğrenememişim.
aşk yokmuş mesela, kadınlar aşık olmayı unuturmuş bir zaman sonra, yaşlı kadınlar sevemeyecek kadar matematiksel ve taş kalpliymiş, genç kadınlar ise sevmeyi hiç bilememiş.
aşk, içimizde, kendimizle oynadığımız bir tiyatroymuş.
kalbim yokmuş ya da varmış ama taşlaşmış ben anlamadan, ağır ağır.
tüm hırsımı yazarak çıkarırmaya çalışırmışım sanki ya da yazdıkça yeniden tanırmışım kendimi, aslında her yazan aynı sebeple yazarmış, işin aslı kendimize yabancıyken hayatı çözdüğünü sanmak sanalmış.
sanki aslında her koku birbirinin aynıymış, maskeler değişse de içindeki gözler aynıymış, farklı saatlerde oturup çay içen bir kafenin müdavimleri gibi yüzler değişse de sesler hep aynıymış. biri gidermiş, diğeri gelirmiş.
sanki gerçekten çiğ süt emmişiz ve masum değilmişiz hiçbirimiz, bir bebeğin anlamsız gülümsemesi gibi sebepsizmiş dünya ve biz yine, yeniden, yalnızmışız.
sanki hep bir yerlerde hata yapmışız ama kurşun kalemle yazmadığımızdan silmek çok zormuş, çok kırmışız, çok kırılmışız ama sonuç hep aynıymış.

alıntı